Modern insanın elinden düşürmediği ekranlar, hayatı kolaylaştırırken fark edilmeden başka bir ihtiyacı büyütüyor: yalnızlığı.Bugün birçoğumuz gün boyunca onlarca mesaj gönderiyor, yüzlerce paylaşım görüyor, sayısız içerikle karşılaşıyoruz. Fakat bütün bu iletişim trafiğinin sonunda insanın içindeki duygudaşlık ihtiyacı gerçekten karşılanıyor mu?

Mesajlar, emojiler ve kısa cümleler çoğu zaman yüz yüze bir sohbetin yerini tutamıyor. Bir insanın gözlerindeki ifadeyi, sesinin titreşimini, konuşurken kurduğu ahengi veya dertleşirken hissettirdiği samimiyeti ekranda bulmak kolay değil.

Belki de çağımızın en büyük çelişkilerinden biri burada ortaya çıkıyor. Herkes birbirine bağlı görünüyor ama insanlar hiç olmadığı kadar yalnız hissedebiliyor. Varlık ile yokluk arasındaki bu ince çizgide dijital iletişim, gerçek temasın yerini dolduramıyor. Yanımızda sürekli bir ekran var; fakat bazen yanımızda bir insan eksik.

Gündelik hayatın küçük ayrıntıları bunu açıkça gösteriyor. Evde yapılan bir kekin paylaşılacak bir komşu, bir dost ya da bir akraba beklemesi gibi. Paylaşmanın yerini tüketmek aldığında, insan yalnızlığını bastırmak için başka şeylere yöneliyor. Yalnız kalınca yiyoruz, izliyoruz, kaydırıyoruz. Fakat bunların hiçbiri gerçek bir sohbetin doyuruculuğunu vermiyor.

Teknolojiyi suçlamak elbette kolaycılık olur. Sorun ekranlarda değil, ekranların arkasında kalan insan ilişkilerinde. Dijital araçlar bizi birbirimize ulaştırabilir; ancak dostluğu kuran, sevgiyi büyüten ve yalnızlığı azaltan şey hâlâ insandır.

Şairler bunu yıllardır hatırlatıyor. Şiir de insan gibi canlıdır; zamanı geldiğinde bir ses, bir yürek, bir karşılık bekler. Çünkü insan yalnız kendisi için yaşamaz. Bir "can" olmak kadar bir "canan" bulmak da hayatın temel ihtiyaçlarından biridir.

Belki de bazen yapılması gereken şey çok basittir: Telefonu birkaç dakikalığına kenara bırakmak, bir dostun kapısını çalmak, bir fincan çay eşliğinde hâl hatır sormak. Çünkü insanı yalnızlıktan çıkaran şey, ekranın ışığı değil, başka bir insanın sıcaklığıdır.