İnsanlar yalnız yapayalnız ölmeye basladı. Öldüklerinde keşke farkedilseler hemen o üzücü manzaralarla karşılasmasak. Birkaç gun önce bir sokakta arabayla giderken yüzleri maskeli görevliler gördük, merakla arabayı durdurup sorduğumuzda kimsesi olmayan birinin yalniz öldüğünü, uzun süre kimsenin farketmediğinden cesedinin çürüdüğünü  o cesedi almak icin gelen görevliler kokunun kötülüğünden maske takarak içeriye girdiklerini söylediler. Buna çok üzüldüm. Kısa süre önce de bir oyuncumuz ayni sonu yasadı. ÜBuna üzülmemek mümkün değil

 Bazılarının cesetleri koktu, bazılarından uzun zaman haber alinamayip çürümüş halde bulundu. Ne kadar acı, üzücü bir durum. 

  Biz bu yalnizliğa nasıl düştük, nasil bu yalnızlığın içine itildik? Hepsine sebep olan yine insanlar. Göreceksiniz kendi kültürlerini koruyup, devam ettirip asla baskalarinin müdahale etmesine izin vermeyenlerin bekası devam edecek bizim gibi bütün değerlerimizin özellikle kültürel değerlerimizin yıkılmasına izin veren, yıkan disaridan yönetilip bu değerleri yıkılmasına izin veren insanlar oldukca bu böyle sürüp gitmeye devam edecek. 
  Bizi yalnızlastirdılar; eskiden kalabalık ailelerdik  anne, baba, kayınvalide kayınpeder, çoluk çocuk, torun torba bir arada mutlu mesut yaşıyorduk. Çocuklarımızı bir yere giderken aile büyüklerine birakiyor, kendi aile terbiyemizle yetistiriyorduk bakıcı elinde kalmiyorlardi. Yalnız değildik aile büyükleri öldüğü zaman o eşyalarin içinde biz yasiyor büyüyorduk, eşlarımiz darmadağın çöpe bırakılmıyor. Hasta olsak bakacak insanımız bir çorba pişirenimiz oluyordu. Şimdi alzheimer oluyor ya da öyle deniyor yalnızlıktan. Eskiden yaşlılar bunamış deniyordu ama o kalabalıkta onlar da arada kaynayıp gidiyordu. Çağımızın en büyük hastalığı yalnizlik. Çoğumuz hastalıktan degil yalnizliktan ölüyoruz. Buna bir çare var mı sanmıyorum çünkü şimdikiler sadece çekirdek aile kavramını biliyorlar. Bir arada yaşamak onlara göre değil çünkü öyle öğretmediler. Bu, çekirdek aile kavramını kim çıkardıysa. Bizi yalnizlastirmak için yaptıklarını düşünüyorum. Çünkü altında yatan aile yapımızı bozmaktı bunu da başarıyla tamamladilar. 
  Artık herkes yalniz, yalnızlıktan mutsuz, ölürken de kimsesiz. Lütfen birbirimizi aramaktan imtina etmeyelim sonra pişman olup üzülmenin faydası olmuyor. Herkese kalabalik hayatlar, yalnız kalmamak dileğiyle