Şimdiye kadar icimde büyük bir umut taşıyordum "elbet bir gün kazanacagiz" diyordum artik içimdeki o durmadan öten umudun kuşu sustu! Ne oldu bize nasil kaptirdik ulkemizi bunca haine? Üstelik dost bildiklerimizde düşman çıktı,

KİME GÜVENECEĞİZ? 

  Öyle bir oyunun içindeyiz ki daha neler olacağını tahayyül bile edemiyoruz. Kimin ne renk olduğunu göremez olduk! Hain bir iki degil ki hakkından gelelim. Her şey boşuna emek, boşuna çaba gibi geliyor. Hani tırmanıp tırmanıp ayni yere geri düşmek gibi. Bütün çabalarımız sonuçsuz kalıyor.

Tam her şey güzel oluyor derken en baştan, yeni baştan, ilk sayfadan, sil baştan usandık artık! Allah kötülerin cezasını vermez mi, İlahi adalete inanmak istiyorum ama nafile. Nasıl bir cezanın içindeyiz Allah'ım ne zaman dolacak çilemiz! Gelecegimizi teslim edeceğimiz gençlerden, torunlarimdan utanıyorum! Nasil bir dünya bırakacağız onlara, hadi bıraktık diyelim ne cevap vereceğiz? Ben kendi adıma utanıyorum.

Cehalet ülkenin kılcal damarlarına yürümüş durumda, nasıl değiştirilir bu kan bilmiyoruz!
 Güvendiğimiz dağlara karlar yağdırıyorlar, arkamızdan vuruyorlar, güvendiğimiz duvarlarımızı yıkıyorlar, umutsa zaten toprağa karıştı. Gitsek yabancıyız kalsak yabancı. Kendi ülkemizde yedi kat el olduk. Elalemin yurdu oldu öz vatanımız! Çocuklarımıza hasret, duygularimiz gurbet, dualarımız ah, düşlerimiz nefret oldu. Bunca senedir hiç kaygı taşımayan insanlar yüzünden çektiğimiz sıkıntılar bir gün rüyadan uyanır gibi bitecek mi? Ne dersiniz?

 Ama umudun kuşu şöyle diyor "elbet bir gün kazanacağız" içimdeki kuş tekrar konuşmaya başladigina göre demek ki hala

Umut var YAŞAMAK İÇİN! Umut kuşu susmasın.