Günümüzde en çok konuştuğumuz kavramlardan biri iletişimdir. Telefonlarımız, bilgisayarlarımız sosyal medya hesaplarımız ve sayısız uygulama sayesinde dünyanın her köşesine birkaç saniyede ulaşabiliyoruz.

Ne var ki iletişim araçlarının çoğaldığı bu çağda insanlar arasındaki gerçek bağların giderek zayıfladığına tanıklık ediyoruz. Bugün yaşadığımız yalnızlık , bireysel bir sorun olmasının ötesinde toplumsal bir meseledir. Çünkü insanı yalnızlaştıran sadece dört duvar arasında kalmak değildir. Kalabalıkların içinde duyuramamak ve alışılmadığını hissetmektir. Modern toplum başarıyı, Rekabeti ve bireysel kazanımları yüceltirken dayanışmayı geri plana itmiştir.

Insanlar artık birbirlerini yol arkadaşı olarak değil, çoğu zaman rakip olarak görmektedir. Komşuluk ilişkileri zayıflamış, mahalle kültürü büyük ölçüde kaybolmuş, akrabalık Bağları ise özel günlerde yapılan kısa bir ziyaretlere sıkışmıştır.

Aynı apartmanda yıllarca yaşayan insanlar birbirlerinin isimlerini bilmeden hayatlarını sürdürmektedir. Tüketim kültürü de bu yalnızlaşmayı derinleştiren önemli etkenlerden biridir. Bize sürekli daha fazla sahip olmanın mutluluk getireceği söyleniyor. Daha büyük evler, daha yeni telefonlar, daha gösterişli hayatlar... Fakat sahip olduklarımız arttıkça paylaşacak insan sayısının azaldığını fark etmiyoruz.

Eşyalar çoğalırken dostluklar eksiliyor, vitrinler ışıldarken gönüller kararıyor.  Sosyal medya ise bu çağın en büyük paradokslarından birini oluşturuyor. Insanlar mutluluklarını sergilemek için yarışırken, mutsuzluklarını saklamak zorunda hissediyorlar. Herkes kusursuz bir hayatın fotoğraflarını paylaşırken gerçek hayatın kırgınlıkları görünmez hale geliyor. Sonuçta insanlar başkalarının mutlu görüntülerine bakarak kendi eksikliklerini büyütüyor ve daha da yalnızlaşıyor.  Bugün yaşanan yalnızlığın sorumluluğunu yalnızca teknolojiye yüklemek kolaycılık olur. Asıl sorun, insanı merkeze koyan değerlerin giderek zayıflamasıdır. Merhametin, paylaşmanın, dayanışmanın ve empati kurmanın yerini bireysel çıkarlar aldığında toplum görünmez duvarlarla bölünmeye başlar. 

Belki de yeniden sormamız gereken soru şudur : Daha bağlantılı mı olduk yoksa daha kopuk mu? Daha çok mu konuşuyoruz yoksa daha az mı anlıyoruz? Daha kalabalık mı yaşıyoruz yoksa daha mı boşlukta hissediyoruz? Toplumları ayakta tutan şey beton binalar, teknolojik gelişmeler veya ekonomik göstergeler değildir. Asıl güç insanların birbirine duyduğu güven ve bağlılıktır. Eğer bu bağı kaybedersek, kalabalık şehirlerde yaşayan fakat birbirine yabancı milyonlardan oluşan bir topluma dönüşürüz.  Yalnızlık artık bireyin değil, çağımızın ortak yarasıdır. Bu yarayı iyileştirecek olan ise, yine insandır. Birbirine el uzatan, dinleyen, anlayan ve paylaşan insan.