Hayatın en saf mucizelerinden biridir annelik…
Bir kadının, daha minicik bir kalp kendi kalbinin altında atmaya başladığı anda değişmeye başlamasıdır belki de. O ilk heyecan, ilk tekme, ilk “anne” sözü… Bir ömre bedel mutlulukların başlangıcıdır.
Ellerinden öpülesi anneler vardır…
Çocuğunu büyütürken onun ilk adımlarına şahit olan, okul heyecanını yaşayan, düştüğünde dizini değil yüreğini acıtan anneler… Geceleri uykusuz kalsa da sabah evladının gülüşüyle yeniden hayata başlayan anneler… Çünkü annelik biraz da; bir canı kendi canından önde tutabilmektir.
Ve çoğu zaman bu anneler, çocukları büyüdükçe hayatın yükünün hafiflediğini hissederler. Her geçen yıl biraz daha gurur, biraz daha umut birikir yüreklerinde. Çocuklarının başarılarıyla büyür, mutluluklarıyla çoğalırlar. Çünkü annelik, sevginin en güzel çoğalışıdır.
Ama bir de yüreğinden öpülesi anneler vardır…
Ömür boyu çocuk kalan evlatların anneleri…
Down sendromlu, otizmli ya da özel gereksinimli çocuklarını hayata hazırlamaya çalışan o güçlü kadınlar… Onların anneliği biraz daha sessiz, biraz daha derin, biraz daha yorgundur.
Çünkü onların çocukları büyüse bile, annelerinin gözünde hep korunmaya muhtaç birer yavru olarak kalır.
Birçok hayalini erteleyen, kendi hayatını çoğu zaman ikinci sıraya koyan, “Ben sonra dinlenirim” diyerek yıllarını evladına adayan anneler vardır.
Belki herkes alkışlamaz onları… Belki çoğu zaman yalnız hissederler… Ama dünyanın en ağır sevgisini, en güçlü sabrını onlar taşır yüreklerinde.
Ve bir de hiç doğurmamış ama annelik ruhunu taşıyan kadınlar vardır…
Kimi bir öğretmendir, kimi bir teyze, kimi bir koruyucu aile, kimi bir sokak çocuğunun başını okşayan yabancı…
Kan bağı olmadan da sevmenin mümkün olduğunu gösteren kadınlardır onlar.
Belki bir çocuk “anne” diye seslenmez onlara… Ama onlar bir çocuğun gözyaşını silerken, korkusunu sararken, yalnızlığına omuz olurken anneliğin en saf hâlini yaşarlar.
Bazen içlerinde büyüyen eksiklikle yaşarlar ama buna rağmen sevgilerini eksiltmezler. Hatta çoğu zaman, sevgiyi karşılıksız verebilmenin en büyük örneği olurlar.
Anneler Günü sadece doğuran kadınların günü değildir aslında…
Bir çocuğun hayatına sevgi bırakan, merhametiyle bir yarayı kapatan herkesin günüdür bugün.
Ve bazen hayat, bazı erkeklere hem babalığı hem anneliği yükler…
Eşini kaybetmiş ama çocuklarının saçını taramayı öğrenmiş babalar vardır.
Geceleri hasta çocuğunun başında bekleyen, kızının saçını örmeyi öğrenen, evladına hem baba şefkatini hem anne sıcaklığını hissettirmeye çalışan adamlar…
Onlar da hayatın sessiz kahramanlarıdır. Çünkü sevgi bazen bir annenin yüreğinde, bazen de bir babanın fedakârlığında büyür.
Bu Anneler Günü’nde;
ellerinden öpülesi anneleri de,
yüreğinden öpülesi anneleri de,
kalbiyle anne olan kadınları da,
annelik duygusunu omuzlayan fedakâr babaları da saygıyla selamlıyorum.
Çünkü dünya hâlâ dönüyorsa, biraz da onların sevgisi sayesinde dönüyor…