Dağ gibi yaslanamadık bir birimize yaralar aldık.

Sözler uçuştu otağını bulmayınca güveni de kaybettik.

Ekmedik dikmedik büyütmedik her şeyden vazgeçtik.

Ne yar olmayı bildik ne de yoldaş.

Kendin olmayı bilmedik ki biz.

Ondan olduk bundan olduk şundan olduk.

Yalnız yol almayı marifet saydık.

Ey insanoğlu kendine gel

Bir gün bütün servetler susacak.

Geride yalnızca kime omuz olduğumuz,

Hangi yaraya kalbimizi bıraktığımız kalacak.

Çoraklaşan toprak değil yalnız.

Birbirini görmeyen yürekler.

Ekmeğin tükenmesi en büyük yoksulluk değilmiş meğer.

Kör olan gözlerimiz duymayan kulaklarımız var.

Başkasının acısını hissetmez olmuş kalplerimiz.

Merhameti tüketen insanoğlu

kendi gölgesine bile yabancı artık

ait olduğumuz yerde aidiyet arar olduk.

İlknur Yılmaz Ağababaoğlu