Ramazan’ın Sınıfsal Aynası
Bu hayata hiçbir zaman bencil bir pencereden bakmadım. Çünkü hayat bana, daha ilk adımda en yalın hakikati fısıldadı: İnsan, sadece kendisi için biriktirdiğinde eksilir; başkası için çoğaldığında insanlaşır. Hele ki Ramazan ayı gelince, bu hakikat vicdanın en derin koridorlarında yankılanır. Ancak bizim için bu ay, sadece bireysel bir arınma değil; soframızdaki bolluk ile sokağımızdaki yokluk arasındaki o uçuruma tutulmuş bir aynadır.

Çıplak Geldik, Eşit Gideceğiz

Ben bu dünyaya, Mustafa Kemal Atatürk’ün "imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kitle" idealine inanmış bir ruhla geldim; çıplak ve eşit. Giderken de yanımda ne tapu senetleri ne de banka cüzdanları olacak. O hâlde sormak gerekir: Neden insan ömrünü, paylaşmaya kıyamadığı bir istifçiliğe kurban eder? Neden bir yanda lüks iftar çadırlarında israf gövde gösterisi yaparken, diğer yanda asgari ücretin gölgesinde bir tencereyi kaynatamamanın mahcubiyeti yaşanır? Ramazan, tam da bu çelişkinin, bu sınıfsal adaletsizliğin muhasebe ayıdır.

Açlığı Hissetmek mi, Aç Olanı Bilmek mi?

Bir lokmanın kıymetini anlamak için mideyi terbiye etmek bir başlangıçtır; fakat asıl devrim, açlığı hissetmek değil, o açlığın nedenini kavramaktır. Eğer bir insan iftar topunu beklerken, dünyanın ve memleketin bir köşesinde rızkı çalınmış çocukları, emeği sömürülmüş işçileri düşünmüyorsa; tutulan oruç sadece bir biyolojik disiplindir, ruhu uyandırmamıştır.

"Bizim nezdimizde varlık, paylaşıldıkça bir yük olmaktan çıkar, kolektif bir berekete dönüşür. Paylaşımın hesabı piyasanın matematiğiyle değil, halkın vicdanıyla yapılır."

Merhamet Değil, Dayanışma

Bugün yoksulluğa ve dayatılan sefalete rağmen onurunu bir bayrak gibi taşıyanlar var. Ben, servetini kasalarda donduranlara inat; emeğini ve ekmeğini bölüşenlerin, dayanışmayı bir yaşam biçimi haline getirenlerin tarafındayım. Çünkü gerçek zenginlik, tek kişilik sofralardaki ihtişam değil; hep beraber oturulan o mütevazı yer sofralarındaki kardeşliktir.

Ramazan bize sadece sabretmeyi değil, haksızlığa karşı ses çıkarmayı ve insan olmayı öğretir. İnsanı büyük kılan, sahip oldukları değil; başkası için nelerden vazgeçebildiğidir. Eğer bir gün bu dünyadan göçüp gittiğimde arkamdan bir kelam edilecekse; servetimden değil, bölüştüğüm ekmeğimden ve verdiğim eşitlik mücadelesinden bahsedilsin isterim.