HABER MERKEZİ – 24 Ocak 1993 sabahı Ankara’da patlayan o karanlık bomba, sadece bir gazeteciyi değil, halkın haber alma özgürlüğünü ve tam bağımsız Türkiye idealini hedef almıştı. Aradan geçen yıllara rağmen Uğur Mumcu’nun işaret ettiği tehlikeler ve savunduğu değerler, bugün hâlâ toplumun yolunu aydınlatmaya devam ediyor.

"Ben Atatürkçüyüm" Demenin Ağır Bedeli

Uğur Mumcu için Atatürkçülük, statükonun arkasına sığınmak değil; emperyalizme, yobazlığa ve yolsuzluğa karşı açılmış bir savaştı. O, laikliği Cumhuriyetin temel taşı olarak gördü ve bu uğurda kalemini hiçbir güç odağına teslim etmedi. Yazılarında sık sık vurguladığı gibi: "Gazeteci, haberin namusudur."

Mumcu’nun Bizlere Bıraktığı Miras

Onun mücadelesi, bugün Ege’den Anadolu’nun her köşesine uzanan bir direniş sembolüdür. Mumcu’nun öğretisi üç temel sütun üzerine kuruludur:

• Hakikat Fedailiği: Gazeteci, sermayenin değil, gerçeğin hizmetindedir.

• Maske Düşüren Aydın: Tarikat, siyaset ve ticaret üçgenindeki karanlık ilişkileri deşifre etmek aydının asli görevidir.

• Tavizsiz Cumhuriyetçilik: Her türlü hıyanet karşısında Cumhuriyet ilkelerini savunmak bir yaşam biçimidir.

"Halkın Vicdanı Susmaz"

Uğur Mumcu’yu katledenler, onun fikirlerinin milyonlarca genç zihinde birer tohum olup yeşereceğini hesap edemediler. Bugün bizler, onun "sakıncalı piyadeleri" olarak; yolsuzlukların, hukuksuzlukların ve karanlık odakların karşısında dimdik durmaya söz veriyoruz.

"Vurulduk ey halkım, unutma bizi..." diyen o büyük ustayı; saygıyla, minnetle ve devrimci bir selamla anıyoruz.

Uğur Mumcu ölmez, halkın vicdanı susmaz!

UĞUR MUMCU'NUN KENDİ KALEMİNDEN 

Dağ Gibi Kara Yağız Birer Delikanlıydık. Babamız, Sırtında Yük Taşıyarak Getirirdi Aşımızı, Ekmeğimizi.

Arabalar Şırıl Şırıl Işıklarıyla Caddelerden Geçerken Bizler Bir Mum Işığında Bitirirdik Kitaplarımızı. Kendimiz Gibi Yaşayan Binlerce Yoksulun Yüreğini Yüreğimizde Yaşayarak Katıldık O Büyük Kavgaya. Ecelsiz Öldürüldük. Dövüldük, Vurulduk, Asıldık.
Vurulduk Ey Halkım, Unutma Bizi...

Yoksulluğun Bükemediği Bileklerimize Çelik Kelepçeler Takıldı. İşkence Hücrelerinde Sabahladık Kaç Kez. İsteseydik, Diplomalarımızı, Mor Binlikler Getiren Birer Senet Gibi Kullanırdık. Mimardık, Mühendistik, Doktorduk, Avukattık. Yazlık Kışlık Katlarımız, Arabalarımız Olurdu. Yüreğimiz İşçiyle Birlikte Attı. Yaşamımızın En Güzel Yıllarını Birer Taze Çiçek Gibi Verdik Topluma. Bizleri Yok Etmek İstediler Hep. Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi...

Fidan Gibi Genç Kızlardık. Hayat, Şakırdayan Bir Şelale Gibi Akardı Göz Bebeklerimizden. Yirmi Yaşında, Yirmi Bir Yaşında, Yirmi İki Yaşında, İşkencecilerin Acımasız Ellerine Terk Edildik. Direndik Küçücük Yüreğimizle, Direndik Genç Kızlık Gururumuzla. Tükürülesi Suratlarına Karşı Bahar Çiçekleri Gibi, Taptaze İnançlarımızı Fırlattık Boş Birer Eldiven Gibi. Utanmadılar İnsanlıklarından, Utanmadılar Erkekliklerinden. Hücrelere Atıldık Ey Halkım, Unutma Bizi...

Ölümcül Hastaydık. Bağırsaklarımız Düğümlenmişti. Hipokrat Yemini Etmiş Doktor Kimlikli İşkencecilerin Elinde Öldürüldük Acınmaksızın. Gelinliklerimizin Ütüsü Bozulmamıştı Daha. Cezaevlerine Kilitlenmiş Kocalarımızın Taptaze Duygularına, Birer Mezar Taşı Gibi Savrulduk. Vicdan Sustu. İnsanlık Sustu.

Göz Göre Göre Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi...

Kanserdik. Ölüm, Her Gün Bir Sinsi Yılan Gibi Dolaşıyordu Derilerimizde. Uydurma Davalarla Kapattılar Hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına Gitseydik Kurtulurduk Belki. Bir Buçuk Yaşında Kızlarımızı Öksüz Bırakmazdık. Önce, Kolumuzu Omuz Başından Keserek, Yurtseverlik Borcumuzun Diyeti Olarak Fırlattık Attık Önlerine. Sonra Da, Otuz İki Yaşında Bırakıp Gittik Bu Dünyayı, Ecelsiz.

Öldürüldük Ey Halkım, Unutma Bizi...

Giresun’daki Yoksul Köylüler, Sizin İçin Öldük. Ege’deki Tütün İşçileri, Sizin İçin Öldük. Doğu’daki Topraksız Köylüler, Sizin İçin Öldük. İstanbul’daki, Ankara’daki İşçiler, Sizin İçin Öldük. Adana’da, Paramparça Elleriyle Ak Pamuk Toplayan İşçiler, Sizin İçin Öldük.

Vurulduk, Asıldık, Öldürüldük Ey Halkım, Unutama Bizi...

Bağımsızlık Mustafa Kemal’den Armağandı Bize. Emperyalizmin Ahtapot Kollarına Teslim Edilen Ülkemizin Bağımsızlığı İçin Kan Döktük Sokaklara. Mezar Taşlarımıza Basa Basa, Devleti Yönetenler, Gizli Emirlerle Başlarımızı Ezmek, Kanlarımızı Emmek İstediler. Amerikan Üsleri Kaldırılsın Dedik, Sokak Ortasında Sorgusuz Sualsiz Vurdular. Yirmi İki Yaşlarındaydık Öldürüldüğümüzde Ey Halkım, Unutma Bizi...

Yabancı Petrol Şirketlerine Karşı Devletimizi Savunduk; Komünist Dediler. Ülkemiz Bağımsız Değil Dedik; Kelepçeyle Geldiler Üstümüze. Kurtuluş Savaşı’nda Emperyalizme Karşı Dalgalandırdığımız Bayrağımızı Daha Dik Tutabilmekti Bütün Çabamız. Bir Kez Dinlemediler Bizi. Bir Kez Anlamak İstemediler. Vurulduk Ey Halkım, Unutma Bizi... Henüz Çocukluğumuzu Bile Yaşamamıştık. Bir Kadın Eline Değmemişti Ellerimiz. Bir Sevgiliden Mektup Bile Almamıştık Daha. Bir Gece Sabaha Karşı, Prangalar Vurulmuş Ellerimiz Ve Ayaklarımızla Çıkarıldık İdam Sehpalarına. Herkes Tanıktır Ki Korkmadık. İçimiz Titremedi Hiç. Mezar Toprağı Gibi Taptaze, Mezar Taşı Gibi Dimdik Boynumuzu Uzattık Yağlı Kementlere.

Asıldık Ey Halkım, Unutma Bizi...

Bizi Öldürenler, Bizi Asanlar, Bizi Sokak Ortasında Vuranlar, Ağabeyimiz, Babamız Yaşlarındaydılar. Ya Bu Düzenin Kirli Çarklarına Ortak Olmuşlardı Ya Da Susmuşlardı Bütün Olup Bitenlere. Öfkelerini Bir Gün Bile, Karşısındakilere Bağırmamış İnsanların Önünde, Öldürüldük. Hukuk Adına, Özgürlük Adına, Demokrasi Adına, Batı Uygarlığı Adına, Bizleri, Bir Şafak Vakti İpe Çektiler.

Korkmadan Öldük Ey Halkım, Unutma Bizi...
Bir Gün Mezarlarımızda Güller Açacak Ey Halkım, Unutma Bizi... Bir Gün Sesimiz Hepimizin Kulaklarında Yankılanacak Ey Halkım, Unutma Bizi...
Özgürlüğe Adanmış Bir Top Çiçek Gibiyiz Şimdi, Hep Birlikteyiz Ey Halkım Unutma Bizi, Unutma Bizi, Unutma Bizi...